Je kent het wel: je bent volop aan het blokken midden Januari. Al zeker een maand als het goed zit, en misschien zelfs nog 2 weken te gaan. Op zo’n moment kan je wel een boost gebruiken. Een lekker tussendoortje? Een koffietje? Chocoladeeee?? Nee, die werken al lang niet meer… Op een van zo’n dagen kwam mijn mama plots voor mijn bureau staan: ‘wat dacht ervan je als we er samen eens tussenuit knepen’? Ik was een beetje geshockt maar argwanend, want mijn ouders komen vaak met grootse plannen af – die dan niet van de grond geraken. Maar een week later zat mijn mama aan tafel en zei ‘ik ben een reisje naar Egypte aan het boeken, wat denk je?’
En zo zat ik dus in de lesvrije week op het vliegtuig richting Sharm El Sheikh. Een valies vol zomerkleding – die ik trouwens heel heel ver, in diepe dozen, ben moeten gaan opvissen – en lach tot achter mijn oren. In het heengaan heb ik ongeveer 5u30 op het vliegtuig gezeten, in het terugkeren was dat een stukje langer omdat we een tussenstop hebben gemaakt in Aqaba.
We zaten in ‘Stella Di Mare’ hotel, een echte aanrader! Er was alles waar je maar aan kon denken: een uitgebreide spa, een bib, een gameroom met onder andere een biljardtafel, een golfbaan, wel 9 verschillende restaurants en bars en ga zo maar door… Het eten was er ongelofelijk gevarieerd, er was zoveel dat ik het niet allemaal heb kunnen uitproberen. Alleen in het centrale restaurant al was er elke dag een ander thema met voedsel van over heel de wereld, uitgestald op een gigantisch buffet. Het hotel voorzag honderden plekjes om te zonnen of te rusten: rond de verschillende zwembaden, op een zacht stukje gras of op kleine stukjes strand waar je echt privé kon liggen.
Ik had heel wat informatie opgezocht over wat we daar allemaal konden doen, maar eerlijk gezegd is daar allemaal niet veel van in huis gekomen. Ten eerste omdat we beide uitgeput waren, maar ook omdat er ons heel wat beperkingen werden opgelegd. Op dat moment waren namelijk heel wat steden in Egypte afgesloten voor toerisme. In Sharm El Sheikh was dat niet het geval, maar er stonden wel heel veel bewakers buiten het hotel en de Sinai Woestijn mochten we al helemaal niet meer in. Dat vond ik heel erg jammer, want ik wou zo graag een dagtrip maken op paarden of kamelen. Dan zouden we ongerepte Canyons bezoeken en ’s avonds aan een kampvuur naar de sterren kijken.
Toch kregen we onze dagen gemakkelijk gevuld. In de voormiddag een beetje lezen en om 11u klaar om te gaan petanquen. Dat duurde soms uuuuuren, lekker in het zonnetje een balletje staan gooien: beter kon het niet worden. Daarna gingen we aan de bar zitten. Die bar was gelegen… in het zwembad! Perfect voor de warmste uurtjes van de dag dus. Daar praatten we heel de namiddag met andere mensen. Het was heel opvallend hoeveel moeders met dochters daar waren. Als we uiteindelijk de moed vonden om uit het zwembad te komen was het meestal al laat in de namiddag. Dan gingen we nog wat sporten: wat tennissen, lopen, snorkelen,… Eens de zon weg was gingen we vaak nog een nabijgelegen dorpje bezoeken. Daar stonden altijd veel bewakers, wat een beetje een dubbel gevoel gaf: aan de ene kant was het griezelig, maar langs de andere kant voelde het wel alsof we beschermd waren. Mijn mama en ik volgden in het algemeen 1 regel toen we door de stadjes liepen: vanaf het moment dat we in een straat liepen waar geen vrouwen of kinderen meer te zien waren, maakten we best zo snel mogelijk rechtsomkeer.
Over snorkelen gesproken, ik zou jullie graag waarschuwen: draag alsjeblieft schoenen! Ik vond mijn zwemvliezen nogal hinderlijk en heb ze al snel aan de kant gesmeten. Maar toen ik niet helemaal oplette en dichter en dichter naar het rif toe dreef, had ik niets in de gaten. Plots stampte ik met mijn voet tegen het scherpe koraal. Dat deed heel veel pijn, maar ik wou niemand zijn plezier verbrodden dus ik zwom gewoon wat door. Als ik een half uurtje laten terug aan land kwam, was het gedaan met lachen. Iedereen keek vol afkeer naar mijn voet, die zat namelijk onder het bloed. Drie dagen heb ik geen schoenen kunnen dragen, dus onze uitstapjes die we ’s avonds gepland hadden vielen in het water.
Als je dus ooit van plan bent om naar Sharm El Sheikh te gaan – zolang het nog kan – moet je het niet doen voor de cultuur (hoewel we wel een replica van het Tut Ankh Amon museum zijn geweest), maar voor de mooie omgeving, de sfeer en de super super charmante mensen!
“Wat ga je later doen? Wat wil je studeren volgend jaar?” Een vraag die jullie allemaal wel al gehoord hebben. Ik kreeg ze ook non stop te horen in het 6e middelbaar. “Goh iets met talen denk ik..?” Ik had eigenlijk geen idee. Eerlijk gezegd, nu 3 jaar later heb ik nog steeds geen idee wat ik aan het doen ben en dat is ook helemaal niet erg! Maar toen ik afstudeerde hadden papa en ik al vaak gebabbeld over een sabbatjaar. Een heel jaar weg van thuis met een organisatie. We dachten dat het goed zou zijn voor mijn talen en dat het mij ruimte zou geven om te denken over wat ik echt wou.
Voor de casino van Monte Carlo!
Ik had nu eenmaal het geluk dat mijn papa dit een goed idee vond. Mama was er niet zo tevreden mee maar ze steunde me. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik vertrok met organisatie E.F. naar mijn eerste bestemming, Nice, Frankrijk. Daarna was Australië aan de beurt en ik zou eindigen in het mooie Rome. Wat heeft dit alles mij gekost? Mijn spaargeld, mijn lief, veel tranen, veel drama, serieus wat kilo’s en verschrikkelijke katers. Wat heeft het mij opgeleverd? Vrienden, mijn lief (opnieuw),de meest geweldige feestjes, veel mooie ervaringen en beelden die ik nooit zal vergeten. Maar het belangrijkste is dat ik een sterkere versie van mezelf geworden ben.
Kangoeroes aaien in Lone Pine Park in Brisbane
De prijs die je betaalt voor ervaring is hoog en ik heb rijkelijk betaald. Je moet goed weten dat zo’n reis niet rozengeur en maneschijn is. Ook al lijkt dat zo op facebook. Als je veel jongeren bij elkaar steekt van alle nationaliteiten..met wilde feestjes. Dan gebeuren er al eens dingen die niet koosjer zijn. Maar hoe je daar mee omgaat ligt helemaal in je eigen handen. Ik ben er niet altijd evengoed mee omgegaan. Laten we het daarbij houden 😉
Hoogste punt van Moretoneiland is Mount Tempest, met een hoogte van 280 m het hoogste duin ter wereld. Een vermoeiende wandeling! Gelukkig had ik mijn maatje om het leuk te maken
Een jaar weg is goed voor iedereen daar twijfel ik niet over. Op je eentje zijn leert je meer over jezelf dan je zou denken. In Nice leerde ik 3 maand lang frans, in Brisbane schaafde ik mijn Engels wat bij en in Rome leerde ik de basics van het Italiaans. In elk land voelde ik me thuis, ik word nog steeds emotioneel als ik de foto’s zie of zelfs als ik naar Bondi Beach rescue kijk.
Eerste keer uit in Nice
Dus raad ik een sabbatjaar aan? Ja! Helemaal! Raad ik de organisatie E.F. aan? Hmmm..niet helemaal. E.F. was zeker niet slecht. Ik heb me zo goed geamuseerd op hun schooltjes. Maar het was toch wat duur voor wat ze aanboden. Gelukkig is E.F. niet de enige organisatie die zich hier mee bezig houdt. WEP en AHS zijn zeker ook een goede keuze. Vergeet gewoon niet dat elke organisatie zijn fouten heeft en dat het prijskaartje meer dan 2 nullen bevat.
Laat je niet afschrikken door mensen die zeggen “zal je niet te eenzaam zijn?”, “durf je dat wel? Zo helemaal alleen?”, “Als je terugkomt ga je niet meer willen studeren.” “Jij? Helemaal alleen? Je kan nog niet eens de was doen!” Allemaal dingen die mensen zeiden tegen me. Ik ben nu 2 jaar terug, zit volledig in mijn tweede bachelor Communicatiemanagement heb het leukste vriendje ooit EN ik heb de was leren doen!
Make a wish! De Trevifontein in Rome is te mooi om niet te zien
Ik ben altijd al vrij mondig geweest maar dankzij mijn E.F.-reis ben ik nog mondiger, zelfverzekerd en sterker geworden. Dus als je budget het toelaat en je hebt eens “me, myself and I” tijd nodig dan is een sabbatjaar zeker voor jou! Veel succes!
XX
Flo
Travel: Sharm El Sheikh
Flo’s sabbatjaar: motivatie
Travel, TraveltipsLifestyle, Travelfebruari 28, 2015by CelineGeen reacties
